تبلیغات
وبلاگ تخصصی نظامی



دلیل استفاده از رادارهای پرنده
توانایی رادارهای زمینی در برد، محدود است زیرا انحنای سطح زمین باعث كامل نبودن دید آن می‎‏گردد. با دانستن این مسئله، هواپیماهای حمله‏ور از ناحیهء كور زیر افق استفاده كرده و در ارتفاع كم پرواز نموده و بدین ترتیب از تعقیب رادار در امان می‏مانند.
این نقیصه در زمینهء راداری، از سالها پیش شناخته شده بود و تا امروز نیز نیروی پیش برنده‏ای در طراحی هواپیماهای رزمی بوده است. برای مثال بمب‏افكن B-1B برای نفوذ در پدافند هوایی دشمن، با قابلیت پرواز مافوق‏صوت و در نزدیكی سطح زمین طراحی شده بود.
نیروی دریایی ایالات متحده كه اهمیت آسیب‏پذیری یك ناوگان كم‏تحرك را در برابر هواپیماهای مهاجم در ارتفاع پائین دریافته بود، بلافاصله پس از اتمام جنگ جهانی دوم، تمام توان خود را مصروف تكمیل پیش‏اخطار هوابرد با كارگذاری رادار بر هواپیماهایی كه از ناوهای هواپیمابر عمل می‏كردند نمود و از این طریق، منطقهء كور از ناوگان خود، دور ساخت؛ لیكن سیستم‏های پیش‏اخطار هوابرد اولیه خوب كار نمی‏كردند.
آخرین مدل هواپیمای پیش‏اخطار مستقر بر ناوهای هواپیمابر نیروی دریایی ایالات متحده به نام E-2C Hawkeye ساخت كمپانی معظم گرومن، برای نخستین بار به سال 1975 به ناوگان دریایی پیوست. رادار پرندهء E-2C از نظر امكانات واقعن قابل تشخیص از اسلاف خود نیست. این هواپیما به یك رادار ساخت جنرال‏الكتریك از نوع AN/APS-20 مجهز شده است كه از انواع رادار APS-20 ساخت دههء 1950 ولی با تغییرات شدیدن متفاوت، ‌مشتق شده است. ضمن اینكه سیستم‏های الكترونیك پروازی هواپیماهای سری E-2 به طور موثری در اندازه و توانایی‏ها، با گذشت زمان بهبود یافته‏اند، هواپیما به طور كلی، همان توربوپراپی است كه برای نخستین بار در ماه اكتبر 1960 به پرواز درآمد.
هواپیمای E-2 بیانگر این واقعیت است كه برای حمل سیستم‏های الكترونیك فوق مدرن، هواپیماهای عملگر با قابلیت بالا لازم نیست، بلكه این هواپیما باید دارای مداومت پروازی قابل قبول و چابكی لازم برای استفاده بر روی ناوهای هواپیمابر باشد. E-2 خود را در عمل به اثبات رساند: در سال 1965 در سواحل ویتنام بر روی ناوهایی یو‏اس‏اس كیتی‏هاوك و یو‏اس‏اس رنجر در خلال نبرد، هواپیما با دو نفر خلبان و سه نفر اپراتور سیستم‏ها، قادر بود كه هواپیماهای ویتنام شمالی را جستجو كرده، ضربات عملیاتی را اداره نموده، اطلاعات را رله كرده، هواپیماهای در حال پرواز را به نحوی كنترل نماید كه Task Force هواپیمابر را پوشش نمایند، مراقبت دریایی را برای كشتی‏ها ادامه داده و هواپیماهای آمریكایی را هدایت كند.
در حالی كه هواپیماهای E-2 به طور گسترده‏ای در جنگ ویتنام مورد استفاده قرار می‏گرفتند، عملیاتشان توسط قابلیت اعتماد ناچیز سیستم‏های بحرانی به اشكال برمی‏خوردند، ضعفی كه تنها در آخرین نمونه برطرف شده است؛ با همهء این احوال، مشتریان، حتا اگر تحت تاثیر نتایج بدست آمده با هواپیمای پیش‏اخطار قبلی خود قرار نگرفته باشند، نیاز به كاربری یك پیش‏اخطار پرنده برایشان ملموس است. به علاوه در جنگ ویتنام، نیاز به مراقبت ساحلی به اثبات رسید. تمام این مسائل، منجر به ایجاد یك برنامهء تكامل راداری جدید به نام APS-111 گردید كه در سالهای 1965 تا 1967 در یك فروند E-2A به پرواز درآورده شد. این بار، سیستم بهبود قابل ملاحظه‏ای در قابلیت اعتماد كلی، تعمیر و نگهداری و همچنین توانایی تعقیب بهبود یافته بر اهدافی كه بر فراز دریا پرواز می‏كنند بدست آورد؛ ضمن اینكه توانست برای نخستین بار، اهداف هوایی را بر روی خشكی نیز رهگیری نماید.

[size=84]22 می 2004، عرشهء ناو هواپیمابر یواس‏اس كیتی‏هاوك؛ یك فروند E-2C متعلق به اسكادران VAW-115، پرواز روزانهء خود را آغاز می‏كند.


ورود به خدمت E-2C
بر پایهء برنامهء گستردهء تست پروازی، نیروی دریایی ایالات متحده در ژوئن 1968، قرارداری را با كمپانی گرومن برای تكمیل نوع C از E-2 منعقد ساخت؛ ضمن اینكه اصلاحات ساختاری در سیستم رادار APS-120 كه در سال 1971 برای مدل C وارد خدمت شده بودند، ادامه یافت. اولین E-2C به تاریخ ژانویهء 1971 به پرواز درآمد و نخستین نمونهء تولیدی در ماه دسامبر 1972، وارد خدمت در نیروی دریایی شد. بر طبق آمارهای دقیق ارائه شده از سوی كمپانی گرومن به پنتاگون، كل مخارج تحقیق و تكمیل E-2C برابر 208 میلیون دلار بوده است كه با احتساب برنامه‏های تحقیق و تكمیل مدلهای قبلی، كل هزینهء تولید E-2 به رقم 700 میلیون دلار رسید.
نخستین خرید E-2C مشتمل بر 28 فروند هواپیما بود و این هواپیماها با آهنگ تولید شش تا هفت فروند در سال، وارد خدمت در ناوهای هواپیمابر ایالات متحده می‏شدند.

برخی اصلاحات انجام شده
قابل توجه‏ترین اصلاح انجام شده بر روی رادار APS-120 كه در مدل E-2C به كار گرفته شد، استفاده گسترده از كریستال جامد بود. پیشتر، از كریستال جامد در فرستنده‏های پرقدرت رادیویی استفاده شده بود. فرستندهء رادار نیز طبق برنامهء‌ تولیدی مشتركی بین RCA و جنرال الكتریك برای مركز تكمیل نیروی هوایی ساخته شد.
افزودن توانایی رهگیری هواپیماها بر فراز خشكی بر روی رادار، چندان پرخرج از آب درنیامد و تنها 4.5 میلیون دلار هزینه دربرداشت؛ زیرا گیرنده‏های رادار، نیاز به طراحی مجدد نداشتند. رادارهای سری قبل، به هنگام پرواز بر فراز زمین، علائم دروغین بسیاری را دریافت می‏كردند. خلاص شدن از شر اغتشاشات زمینی، ممكن بود ولی كار سیستم، توسط علامات برگشتی اضافی، با اشكال مواجه می‏گردید. با این حال، بر فراز دریا، این سیستم تا آنجا تكامل یافته بود كه تعقیب كاملن اتوماتیك، به راحتی ممكن می‏شد. اتوماتیك كردن رهگیری رادار بر فراز خشكی، به سال 1968 توسط استفاده از یك تجزیه و تحلیل كننده (آنالیزور) مرتبط با علائم رادیویی آغاز شد كه در آن، هدفها را بر حسب سرعتشان، در یك پرتو مشخص می‏‎كردند.
اكثر رادارها از تكنیكهای نشان‏دهندهء هدفهای متحرك (MTI) برای جدا كردن و تمیز دادن هدفها از اعتشاشات استفاده می‏كنند كه فركانس علائم برگشتی از یك هدف متحرك را با علائم برگشتی یك هدف ثابت، مقایسه می‏كنند. همچنین سرعتهای مشخصی وجود دارند كه موجب همسان شدن فركانس علامات برگشتی از یك جسم متحرك با فركانس یك هدف ثابت می‎گردند.
برد رادار E-2 تا سال 1968، تنها 40 مایل بود؛ از آنجا كه داشتن یك برد موثر 250 مایلی برای یك رادار پیش‏اخطار هوایی مطلوب است، كار ارتقاء رادار E-2، با افزایش حافظه برای سیستم آغاز شد كه در نتیجهء آن، جنرال الكتریك، رادار APS-120 را تكمیل كرده است كه از سیستم پردازش اطلاعات بسیار پیشرفتهء راداری ARPS بهره می‏گیرد. این سیستم، نه تنها در برآوردن برد 250 مایلی، بلكه در كاهش دادن چشمگیر خطای رهگیری اتوماتیك اهداف پرنده در سرعتهای بالا را به اثبات رسانده است. ARPS می‏تواند به طور اتوماتیك، علامتهای اخلال‏كنندهء عمدی «اختلال» و غیرعمدی را بررسی و از ورود آنها به سیستم و پردازش اطلاعات نادرست، جلوگیری نماید. نخستین سیستم ARPS تولیدی، به تاریخ نوامبر 1976 بر روی E-2C شمارهء 34 نصب شد.
جهت تولید مدل C، پاره‏ای تغییرات در ساختمان بدنهء مدلهای E-2A/B انجام شده است تا قابلیت اعتماد بالا رفته و هزینهء نگهداری كمتر شود. این تفاوتها عمدتن در مواد سازندهء بدنه اجرا شده و برخی اجزاء كه در معرض پوسیدگی بوده‏اند با نمونه‏های بهتری جایگزین شده‏اند. همچنین تغییراتی در جهت استحكام ارابهء فرود به جهت افزایش وزن مدل C، انجام شده است. موتور جدید توربوپراپ مدل C در قیاس با انواع قبلی، بازده بهتری دارد و میزان صعود هواپیما را در هوای گرم بهبود بخشیده است. سیستم خنك كنندهء سیكل بخار برای فرستندهء رادار كه نقطهء ضعف Hawkeye به شمار می‏رود، كاملن مورد طراحی مجدد قرار گرفته است تا عملیات خنك كنندگی و گرم كنندگی را بهتر انجام داده و قابل استفاده روی عرشهء ناو در هر آب و هوایی باشد. سیستم رادار جدید، دارای بار گرمایی بیشتری نسبت به نمونه‏های قبلی خود است كه بالطبع نیاز به یك سیستم خنك كنندهء جدید را می‏طلبد؛ بدین جهت سیستم جدید خنك كننده در در موقعیت سمت راست بدنه نصب شده است. همچنین كنترلهای پروازی بهبود یافته و نیاز كمتری به فشار خلبان بر فرامین نیاز است.


برخی سیستم‏های الكترونیك

* رادار AN/APS-120 ساخت جنرال الكتریك به عنوان رادار پیش‏اخطار هوابرد با دقت بسیار بالاست كه كامپیوترها و نمایشگرهای یكپارچه‏سازی شده را با اطلاعات كسب شده از ورودی سنسورها تغذیه می‏كند. به منظور رهگیری دقیق‏تر اهداف هوایی و مراقبت در آسمان، سطح رادار دربرگیرندهء یك نشان‎‎دهندهء هوابرد متحرك به نام AMTI است كه جستجو و رهگیری هدفهای پنهان در علائم بازگشتی زمینی یا دریایی را امكان‏پذیر می‏سازد. همچنانكه قبلن اشاره شد، رادار جدید APS-120 دارای حساسیت افزایش یافته در جهت رفع اغتشاش و پارازیت می‏باشد، ضمن اینكه قادر است اهداف دروغین را تشخیص دهد. این سیستم جدید AMTI، جانشین سیستم ضعیف و آنالوگ قبلی موجود در ASP-120 شده است.

* سیستم پیشرفتهء تشخیص هواپیمای خودی از دشمن: IFF
این سیستم، علائم سوالی را به هواپیماها می‏فرستد، اگر هواپیمای دریافت كنندهء این علائم خودی باشد، به طور خودكار توسط سیستم تعبیه شده در هواپیمای خودی، علائم لازم ارسال می‏شود. این علائم دریافت شده، تحویل پردازشگر تعبیه شده در IFF به نام OL-76AP و نشان‏دهندهء كنترل AN/APA-172 می‏گردد تا مورد پردازش و شناسایی قرار گیرد. همچنین پاسخ‏دهندهء تعبیه شده در E-2 به نام AN/APX-72 هنگامی كه خود E-2 مورد پاسخ سیستم IFF یك هواپیمای دیگر قرار گیرد، علائم جوابی را ارسال می‏كند.

* مجموعه آنتن AN/APN-171 در بشقاب چرخان بر پایه‏هایی در بالای هواپیما قرار گرفته است. این گروه آنتن، مجموعهء رادار و سیستم شناسایی دوست از دشمن را شامل می‏شود. ضمن اینكه برای نگهداری در آشیانهء ناوهای هواپیمابر، این مجموعه آنتن، 22 اینچ پائین آورده می‎شود.

* گیرندهء اخطار راداری AN/ALR-59
این سیستم، اطلاعات مبنی بر رهگیری شدن و تهدید از طرف رادار دشمن را به سیستم‏های پردازشگر هواپیما منتقل می‏نماید. اطلاعات تجزیه و تحلیل شده با اطلاعات تعقیب و رهگیری رادار و فرستندهء IFF در قسمت برنامه‏ریز كامپیوتر موسوم به OL-77OSQ مطابقت داده شده و پس از ارزیابی، در نمایشگرهای كنترل در مقابل خدمهء E-2 ظاهر می‏گردند.

* پردازشگر تعقیب كنندهء اهداف كه با كد OL-76AP شناخته می‏شود و یك كامپیوتر با منظور ویژه است كه برای نمایش اطلاعات بدست آمده توسط IFF از فرستنده – گیرندهء آن و فراهم كردن اطلاعات موقعیت و ماهیت شناسایی برای هر هدفی كه توسط IFF مورد پرسش قرار گرفته است به شكل دیجیتال برای كامپیوتر برنامه‏ریز است كه در نهایت به صورت سمبل‏های هدف، برای اپراتور نمایش داده می‏شود. از وظائف دیگر این پردازشگر، مطلع كردن اپراتورهای E-2 از پاسخ‏های اضطراری IFF می‏باشد.

* گروه پردازشگر تعقیب كنندهء رادار به نام OL-93AP ساحت جنرال الكتریك كه مجموعهء رادار را به واحد برنامه‏ریز كامپیوتر مرتبط می‏كند. این واحد، پژواك‏های موجود را كه از رادار دریافت شده است، تعقیب نموده، اطلاعات را پس از پردازش، به واحد برنامه‏ریز كامپیوتر ارسال می‏كند.

* واحد برنامه‏ریز كامپیوتر، اعمال رهگیری هواپیماها، ناوبری و جهت‏دهی رهگیری، تبادل داده‏ها را برعهده دارد. این سیستم از دو پردازشگر هشت بیتی L-304 به شكل موازی بهره می‏برد. (باید توجه داشت كه پردازندهء 8 بیتی برای سال 1970، یك نوآوری محسوب می‏شده است)

* سایر سیستم‏ها: ناوبری اینرسیایی، ضدعمل الكترونیك، رمز داده‏های UHF و . . .

[size=84]ساختمان و سیستم ها



عملیات
مقدار فضای موجود برای اپراتور رادار، افسر اطلاعات رزمی و افسر كنترل هوایی در بدنهء تنگ و باریك E-2 شاید كافی نباشد، ولی در هواپیمایی مخصوص رزم الكترونیك و كنترل هوایی كه قابلیت برخاست از عرشهء ناوهای هواپیمابر را داراست، جایی كافی به نطر می‏رسد.

[size=84]اپراتورهای E-2C


فضای تحت پوشش رادار پرقدرت E-2، دایره‏ای به شعاع 250 گره دریایی و ارتفاعی معادل ده فوت تا یكصد هزار فوت می‏باشد. توانایی كاركرد اتوماتیك سیستم IFF جهت جدا كردن هواپیماهای خودی از دشمن، تعداد هواپیماهای رهگیری شدهء دشمن را افزایش می‏دهد؛ یعنی سیستم IFF اگر هدف پرنده‏ای را خودی تشخیص دهد، آن را از لیست هواپیماهای مورد رهگیری حذف می‏كند و بدینوسیله، تعداد اهداف هوایی قابل رهگیری دشمن افزایش می‏یابد.
میزان آسیب پذیری رادار پرندهء E-2 در برابر موشكهای ضدرادار نیز كم است زیرا بر خلاف سیستم‏های قبلی كه از باند S استفاده می‏كردند، در رادار E-2 از باند UHF استفاده شده است.

تركیب F-14A و E-2C: یك مخلوط شكست ناپذیر
E-2 به طور عادی توسط محافظت دو فروند جنگندهء F-14A مجهز به شش موشك دوربرد AIM-54، برای گشت رزمی هوایی خود بهره می‏برد و افسر كنترل هوایی در E-2C، ارتباطات لازم برای كنترل تاكتیكی پرواز جنگنده‏ها را ایجاد می‏كند. از طریق ارتباط داده‏ها بین جنگنده‏های F-14A و E-2C، یك تیم بسیار قوی دفاع هوایی ایجاد می‏شود؛ ضمن اینكه اطلاعات كسب شده توسط رادار 360 درجه‏ای هواپیمای E-2C، مستقیمن توسط لینكهای دیجیتال به هواپیماهای F-14 منتقل می‏‎شود و بدین طریق، افسر رادار هواپیمای F-14 یا RIO، دید 360 درجه‏ای به اطراف پیدا می‏كند! دیگر حسن این سیستم جالب این است كه بین E-2C و F-14ها، به هیچگونه ارتباط كلامی از طریق رادیو نیاز نمی‏باشد و این امر، به حفاظت اطلاعات و مخفی ماندن ماموریت، كمك شایانی می‏كند. (به نظر می‏رسد ماموریت دفاع هوایی در زمان نگارش این مطلب، برعهدهء مدل A بوده است و مدل D، بیشتر برای ماموریتهای زمینی، مورد استفاده قرار می‏گیرد)
سیستم رادار بسیار پرقدرت F-14A به نام AWG-9 ساخت كمپانی هیوز، توانایی رهگیری همزمان 24 هدف را تا فاصلهء 160 كیلومتری را به خلبان F-14 می‏دهد. اطلاعات كسب شده توسط رادار F-14 از طریق سیستم تبادل داده‏ها به كامپیوتر برنامه‏ریز E-2C منتقل شده و با هدفهای شناسایی شده توسط رادار E-2C، مطابقت داده می‎شود. این اطلاعات در صورت خارج بودن از سیستم رهگیری E-2C، وارد سیستم شناسایی اهداف E-2C می‎شوند؛ بدین معنی كه ممكن است به عللی، اهداف مورد نیاز جهت رهگیری، بیش از توان و ظرفیت هواپیمای E-2C باشد، بنابراین از رادار پرقدرت F-14 جهت تكمیل جستجو و رهگیری اهداف نیز استفاده می‏شود.
بنا به اظهار كمپانی گرومن، به كار گیری هم‏زمان یك اسكادران F-14A و دو فروند E-2C، ظرف چند دقیقه، می‏تواند منجر به انهدام 100 فروند هواپیمای دشمن شود! ضمن اینكه توان رادار E-2C نسبت به یك رادار ثابت زمینی، امكان 50 درصد بیشتر سرنگونی هواپیماها را فراهم می‏آورد.
در یك نبرد تاكتیكی هوایی میان دو فروند F-14A، یك فروند E-2C با جنگنده‏های دشمن، طبق محاسبات و آزمایشات فراوان كمپانی گرومن، توانی معادل 20 درصد بیشتر از یك اسكادران F-14A ولی بدون E-2C، ایجاد می‎شود! طبق آمار ارائه شده به پنتاگون از سوی گرومن، با استفادهء موثر از E-2C در یگانهای نیروی دریایی، آمار تلفات هواپیماهای دشمن 200 درصد افزایش یافته و تلفات خودی، 400 درصد می‎شود.
در خلال زمانهای صلح، ایده‏آل یك نیروی دفاع هوایی، داشتن قابلیت جستجو و شناسایی هر جسم پرندهء ناشناس است. هنگامی كه رادار جستجوكننده، هدفی را رهگیری می‏‎كند و IFF آن را ناشناس اعلام می‏كند، بر روی صفحهء نمایشگر اپراتور، در كنار هدف مورد، كلمهء ناشناس درج می‏شود؛ ضمن اینكه جهت پروازی، سرعت و ارتفاع نسبی آن نیز دركنارش نوشته می‏شود. سپس اپراتور E-2C، اطلاعات هدف را در اختیار F-14 ها قرار می‏دهد. كامپیوتر E-2C مختصات هدف انتقال یافته به F-14 را با سوخت، مهمات و نزدیكی F-14 به هدف مورد ارزیابی قرار می‏دهد. با شناسایی هدف به عنوان دشمن، جنگندهء F-14A در مسیر و سرعت مناسب، به سمت هدف هدایت می‏شود تا در فاصلهء مناسب، هدف هوایی را با موشك AIM-54 مورد اصابت قرار دهد.



هواپیمای E-2C+
هواپیمای E-2C+ نوع ارتقاء یافته‏ای از مدل C است كه رادار و نرم‏افزارهایش ارتقاء و بهود یافته و به موتور قوی‏تری تجهیز شده است. این برنامهء ارتقاء در دو سطح Block I و Block II شناخته می‎شود كه شامل موارد زیر است:
* رادار APS-139 و APS-145 (به ترتیب در سری I و II)
* سیستم پردازشگر اطلاعات بهبود یافته

به تاریخ 26 آوریل 1999، كمپانی معظم نورثروپ – گرومن، برندهء منقاصهء 1.305.400.000 دلاری پنتاگون شد. طبق این قرارداد چندساله، تعداد 21 فروند هواپیمای E-2C با پیکربندی اصلاح شده و ساختار بهبود یافته به نام Hawkeye 2000 برای نیروی دریایی ایالات متحده تولید می شوند، ضمن اینکه قطعات و مواد مصرفی یک هواپیمای E-2C نیز برای نیروی هوایی فرانسه ارسال می گردند. طبق این قرارداد، تحویل هواپیماها تا پایان جولای 2006 به اتمام خواهد رسید.

نیروی هوایی تایوان نیز یک مدل سفارشی از این هواپیما به نام E-2T را به تاریخ سپتامبر 1995 به عنوان جزئی از قرارداد 749.5 میلیون دلاری خرید تسلیخات از ایالات متحده و شرکت نورثروپ گرومن، دریافت کرد. با ایجاد پیوستگی با F-16 ها و Mirage2000 های تایوانی، هواپیمایی E-2T، باعث بهبود سیستم دفاع هوایی تایوان خواهد شد و قدرت بازدارندگی و حملات هوایی را به رقم بین 5 تا 25 دقیقه خواهد رساند.

برخی مشخصات E-2C و E-2C+
سازنده: کمپانی گرومن و وستیگهاوس (کمپانی گرومن، امروزه با ادغام شرکت نورثروپ، به نام نورثروپ گرومن شناخته می شود)
ماموریت: پیش اخطار و کنترل کننده هواپیماها

پیشرانه
مدل E-2C: دو موتور توربوپراپ آلیسون T56-A-425 با کشش هر کدام 4600 اسب بخار
مدل E-2C+: دو موتور توربوپراپ آلیسون T56-A-427 با کشش هرکدام 5100 اسب بخار (استفاده شده از سال 1988)
جت ملخ دار = توربوپراپ (Turboprops)

اولین پرواز
مدل اولیهء W2F-1: به تاریخ 21 اکتبر 1961
مدل E-2C: به تاریخ 20 ژانویهء 1971

ورود به خدمت
E-2A: به تاریخ 19 ژانویهء 1964
E-2C: به تاریخ نوامبر 1973

خدمه
2 خلبان، 1 اپراتور رادار، 1 افسر کنترل، 1 افسر مرکز اطلاعات نبرد

قیمت مدل E-2C+: مبلغ 51 میلیون دلار

ابعاد
طول: 17.54 متر
فاصلهء‌ دو سر بالها: 24.56 متر
ارتفاع: 5.58 متر
سطح بالها: 65.03 متر مربع

اوزان
وزن خالی: 17.210 کیلوگرم
وزن مناسب برخاستن: نامعلوم
حداکثر وزن قابل برخاستن: 23.505 کیلوگرم
ظرفیت سوخت: 8625 کیلوگرم

سرعت
حداکثر سرعت در ارتفاع بالا: 390 مایل بر ساعت = 625 کیلومتر بر ساعت
سرعت کروز (گشت زنی): 310 مایل بر ساعت = 500 کیلومتر بر ساعت
سرعت در سطح دریا: نامعلوم

سقف پرواز خدمتی: 11.275 متر = 36.955 فوت

برد پروازی: 2780 کیلومتر (مجموع رفت و برگشت)
برد عبوری: 2850 کیلومتر
پایداری پرواز: 6 ساعت و 15 دقیقه
حداکثر تحمل شتاب g: نامعلوم

گونه های شناخته شده
W2F-1: مدل اولیهء ساخته شده
E-2A: اولین مدل تولید انبوه شده به تعداد 59 فروند
TE-2A: نوع آموزشی ساخته شده از روی E-2A به تعداد 2 فروند
E-2B: مدل ارتقاء یافتهء نوع E-2A با کامپیوتر بهبود یافته و ایجاد قابلیت سوختگیری هوایی
E-2C: نوع پیشرفته مجهز به تعداد بیشتری از  سیستم های الکترونیک توانمند
TE-2C: نوع آموزشی ساخته شده از روی E-2C به تعداد 2 فروند
E-2C+: مدل ارتقاء یافتهء C براساس جنگنده های موجود در ایالات متحده با رادار، نرم افزارهای بهبودیافته و موتور قوی تر
E-2T: مدلی ارتقاء از E-2B مخصوص نیروی هوایی تایوان به تعداد 6 فروند
C-2 Greyhound: یک هواپیمای باربری مخصوص حمل بار به ناو هواپیمابر، بر اساس بدنهء E-2

سابقهء شرکت در نبرد
* جنگ ویتنام: مورد استفادهء نیروی دریایی ایالات متحده از سال 1965 تا 1972
* اشغال جنوب لبنان: مورد استفادهء اسرائیل به سال 1982
* عملیات El Dorado Canyon بر علیه لیبی: استفاده شده توسط نیروی هوایی ایالات متحده به سال 1986
* عمیلات طوفان صحرا یا Desert Storm بر علیه عراق: استفاده شده توسط نیروی دریایی ایالات متحده به سال 1991
* عملیات علیه Deliberate Force در بوسنی: استفاده شده توسط نیروی هوایی ایالات متحده سال 1995
* عملیات آزادسازی افغانستان موسم به Enduring Freedom: استفاده شده توسط نیروی دریایی ایالات متحده به سال 2001
* عملیات آزادسازی عراق: استفاده شده توسط نیروی دریایی ایالات متحده از سال 2003 تاکنون

کاربران
مصر، فرانسه، اسرائیل، ژاپن، سنگاپور، تایوان، مکزیک و نیروی دریایی ایالات متحده

نوشته شده در دوشنبه 8 تیر 1388 توسط شاهین نصیری | نظرات ()